(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.) با فوریت و شدت.

(ضَ دَ) [ ع – فا. ] (اِمر.) نشانه‌ای به شکل دو خط مایل متقاطع (*).

(~. شَ) [ ع – فا. ] (اِمص.) توانایی، نیرو.

(~. فَ نّ) (اِمر.)
۱- حالتی در کشتی، که ورزشکاری پشت حریف را به زمین بزند.
۲- حالتی در مشت زنی که ورزشکاری حریف را به زمین اندازد و او نتواند در زمان تعیین شده از جا برخیزد.

(ضَ) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- آواز یا آهنگی که وزن مرتب داشته باشد.
۲- نوعی طاق یا سقف محدب.

(ضَ) [ ع. ] (مص ل.) گوز دادن، تیز دادن.