(عِ لَّ) [ ع. عله ] (اِ.)
۱- بیماری، ناخوشی.
۲- سبب، انگیزه.
۳- عذر، بهانه. ج. علل.

(عُ لْ) [ ع. ] (اِ.)
۱- قورباغه نر.
۲- مرغی است سفید رنگ.

(عَ لَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- گیاه.
۲- گیاه سبز، خوراک چهارپایان. ج. علوفه. ؛~ زیر پای کسی سبز شدن کنایه از: انتظار طولانی و بیهوده کشیدن. ؛~ خرس کنایه از: هرچیز مفت و بی ارزش.

(~. چَ) [ ع – فا. ]
۱- (ص فا.) علف – خوار.
۲- (اِ.) مقداری علف که جهت دسته‌ای از ستور صرف شود.
۳- مرتع.

(عَ لَ فَ یا فِ) [ ع. علفه ] (اِ.)
۱- آن چه که ستور آن را بخورد، گیاه.
۲- آن چه پادشاهان برای پذیرایی سفرا و لوازم نگاه – داشت ایشان و ملازمان و اتباع و دواب ایشان به مصرف رسانند.
۳- مالیاتی که برای تهیه خوراک عمال حکومت وصول می‌شد (تیموریان و صفویان).

(عِ لْ) [ ع. ] (اِ.)
۱- هر چیز گران بها.
۲- جامه نفیس.

(عَ لَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- خون، خون بسته شده.
۲- مقداری گِل که به دست بچسبد.
۳- زالو.