(غُ بَ) [ ع. غربه ] (مص ل.) دور شدن، دور شدن از شهر و دیار.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به غربت.
۲- کولی، قرشمال.
۳- بیگانه، اجنبی. ؛ ~بازی درآوردن فریاد و جنجال بی اندازه کردن.

(غَ بَ چَ یا چِ) (ص مر.) دشنام است به معنی فرزند زن بدکار.

(غَ زَ دِ) [ ع – فا. ] (حامص.) وضع یا کیفیت غرب زده شدن، پیروی از تمدن و فرهنگ کشورهای اروپایی.

(غَ) (ص نسب.)
۱- منسوب به غرب.
۲- از مردم شمال آفریقا.
۳- مراکشی. در اصطلاح مورخان عهد مغول به خراسان و مازندران و عراق و آذربایجان و موصل و گرجستان و روم شرقی اطلاق می‌شده.

(غَ) (اِ.) (عا.) غربال.