(~. هَ) [ ع – فا. ] (ص فا.) بیرون کننده غم.

(غَ. اَ) [ ع – فا. ] (ص فا.) آن که تولید غم کند، غم آور.

(~. خُ رَ) [ ع – فا. ] (اِمر.) پرنده‌ای ا ز راسته بلندپایان که جثه‌ای بزرگ دارد و دارای نوکی مخروطی شکل و طویل است و گردنی بلند و عاری از پر دارد. پاهایش نیز دراز است. در کنار مرداب‌ها و رودخانه‌ها زندگی می‌کند. حیوانی است گوشه گیر و محتاط.

(غَ. دَ. کُ نَ) [ ع – فا. ] (اِمر.) (عا.) داریه.

(غَ. زَ دِ یا دَ) [ ع – فا. ] (ص مف.) آن که غم به وی رسیده، محزون، مغموم.

(ی) (غَ. فَ) [ ع – فا. ] (ص فا.) آن که یا آن چه اندوه شخص را زیادتر کند.

(~. کَ دِ یا دَ) [ ع – فا. ] (اِمر.)
۱- جایگاه غم، غمخانه.
۲- (کن.) دنیا، روزگار.

(~. گُ) [ ع – فا. ]
۱- (ص فا.) آن چه که غم را ببرد.
۲- دوست، یار، همدم.
۳- غمخوار.