قافیه

(فِ یَ یا یِ) [ ع. قافیه ]
۱- (اِفا.) از پی رونده.
۲- (اِ.) حرف یا کلمه آخر بیت در شعر. ؛ ~را باختن کنایه از: مغلوب شدن، فرصت را از دست دادن. ؛ ~به کسی تنگ شدن کنایه از: به زحمت و دردسر افتادن.

    قاق

    [ تر. ]
    ۱- (اِ.) گوشت خشک کرده که آن را بریان کرده خورند، قدید.
    ۲- میوه خشک که هسته آن را درآورده بخشکانند.
    ۳- (ص.) خشک.
    ۴- اسبی که در مسابقه عقب می‌ماند.

      قاق شدن

      (شُ دَ) [ تر – فا. ] (مص ل.)
      ۱- عقب افتادن اسب در مسابقه.
      ۲- باختن در بازی.
      ۳- به خطا رفتن تیر.

        قاقاله

        (لَ یا لِ) (عا.) (ص.) شخصی بسیار لاغر و نزار.

          قاقم

          (قُ) [ ع. ] (اِ.) حیوانی است شبیه سنجاب دارای پوستی نرم و سفید که گران بهاست.

            Scroll to Top