(قَ دَ. قُ رَ) [ ازع. ] (ص مر.) آن که قدرتش برابر قدرت قضا و قدر است. (برای شاهان آورده می‌شود).

(قُ رَ) [ ع. قدره ] (مص ل.) توانایی داشتن، توانستن.

(~. یِ) [ ع – فا. ] (اِمر.) مایه کم، اندک مایه.

(قَ) [ ع – فا. ] (ق مر.) مقداری، اندکی.

(قَ دَ) [ ع. ] (ص نسب.) منسوب به قدر (معتقد به تقدیر و سرنوشت از پیش تعیین شده). مق جبری.

(قُ) [ ع. ] (اِمص.) پاکی.

(قُ مَ) [ ازع. ] (ص مر.) آن که مقدس است (در احترام به روحانیان به کار می‌رود).

(قَ) [ ع. ] (مص م.) ریختن.

(قُ قُ) (اِصت.) صدای مرغ خانگی.