(قُ) [ تر – مغ. ] (ص مر.) = قراقچی. قرقچی: مأمور قرق و خلوت ساختن راه یا محلی، قرقچی.

(قَ قُ) [ تر. ] (اِمر.) = قره قوروت: کشک سیاه.

(قِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- به هم نزدیک شدن، به هم پیوستن.
۲- اجتماع دو سیاره در یک بُرج.

(~. نِ) [ تر – فا. ] (اِمر.)
۱- مکانی بلند قریب یک فرسنگ بیرون شهر که شب و روز سربازان در آن مراقب بودند و چون سپاه دشمن را از دور می‌دیدند برای اطلاع مردم شهر آتش روشن می‌کردند یا به وسیله‌ای آنان را آگاه می‌ساختند.
۲- اطاقی که قراولان یک واحد نظامی در آن مستقرند، پاسدارخانه.