(کِ) (اِمر.) زمین زراعت شده، مزرعه.

(کُ) [ په. ] (اِمص.) ذبح، قتل.

(~.) (اِمر.) سلاخ خانه، مذبح، جای کشتن جانوران گوشتی.

(کِ) (ص مر.) زارع، دهقان.

(کِ) (اِمر.) زمینی که در آن چیزی کاشته باشند.

(کُ تَ) [ په. ] (مص م.)
۱- بی جان کردن.
۲- خاموش کردن آتش و چراغ.
۳- از بین بردن یا سرکوب کردن.

(کِ تَ) (مص م.) کاشتن، زراعت کردن.

(کُ تِ یا تَ) (ص مف.)
۱- مقتول، هلاک شده.
۲- مهره‌ای که بر اثر ضربت طرف موقتاً از بازی خارج شده (نرد).