(کَ لَ) [ ع. کفاله ] (مص ل.) به عهده گرفتن کاری به جای کسی.

(کَ دَ) (مص م.) شکافتن، ترکانیدن.

(کِ یَ) [ ع. کفایه ] (مص ل.) بس بودن، بس شدن.

(~. تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) بس بودن، بس شدن.

(~. کَ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) به اندازه بودن.

(کِ) [ ع. کفائی ] (ص نسب.) منسوب به کفایت. ؛ واجب ~ امری واجب که چون یک تن آن را انجام دهد، اجرای آن از عهده دیگران ساقط شود. مق واجب عینی.