گانه

(نِ) [ په. ] به آخر عدد ملحق شود و افاده نسبت و تکرار کند: دوگانه، سه گانه.

    گاه

    [ په. ] (اِ.)۱ – آهنگ، آواز.۲ – (پس.)به صورت پسوند در نام‌های آهنگ‌های موسیقی به کار رود: سه گاه، چهارگاه.

      گاه

      ۱ – (پس.) علامت اسم زمان که در آخر کلمه درمی آید مانند شامگاه صبح گاه، و علامت اسم مکان نیز می‌باشد مانند دانشگاه، آرامگاه.
      ۲- (اِ.) زمان، وقت.
      ۳- عصر، دوره.

        گاه

        [ په. ] (اِ.)
        ۱- تخت شاهی، سریر.
        ۲- مسند.
        ۳- جا، مکان.
        ۴- بوته زرگران.

          گاه شمار

          (شُ) (ص فا.) کسی که درباره تقویم و اوقات کار می‌کند.

            گاه شماری

            (شُ یا ش) (اِ.) روش اندازه گیری و تقسیم بندی زمان به بخش‌های مساوی، تقویم.

              گاه گیر

              (ص فا.)
              ۱- اسبی که گاه گاه رم می‌کند.
              ۲- غافل گیر.

                پیمایش به بالا