(مُ تَ س) [ ع. ] (اِفا.) با نسق و ترتیب، منظم، مرتب.

(مُ تَ فِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- دو خط که نه متوازی باشند و نه متقاطع.
۲- دور شونده از یکدیگر.

(مُ تَ قِ) [ ع. ] (اِفا.) مخالف و ضد یکدیگر.

(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) به پایان رسیده، آنچه انتها و پایان داشته باشد.

(مُ تَ وِ) [ ع. ] (اِفا.) یکی پس از دیگری، آنچه به نوبت بیاید.

(مُ تَ وِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- گیرنده چیزی.
۲- خورنده.

(مُ تَ نَ بِّ) [ ع. ] (اِفا.) بیدار، آگاه، تنبیه شده.

(مُ تَ نَ بّ) [ ع. ] (اِفا.) آن که ادعای نبوت کند.

(مُ تَ نَ جِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آن که از دیگری بخواهد تا حاجت وی روا کند.
۲- روا کننده حاجت ؛ ج. متنجزین.

(مُ تَ نَ جِّ) [ ع. ] (اِفا.) نجس شونده، ناپاک.