(مُ. زَ) (اِفا.) کسی که ورزش مشت زنی را انجام می‌دهد، بوکسور.

(~.) (اِمر.) ورزشی که در آن هر یک از دو مشت زن می‌کوشد دیگری را با ضربه‌های مشت خود به زمین اندازد، بوکس.

(مُ تُ دَ) (مص م.)
۱- با دست کسی یا چیزی را مالش دادن.
۲- مالیدن اندام کسی به مشت (در گرمابه).
۳- (کن.) گوشمالی دادن، تنبیه کردن.
۴- به مکر و حیله کسی را سر حال آوردن.

(مُ) [ ع. ] (اِفا.) آرزومند، مایل و راغب.

(مُ تَ بِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- مبهم، نامعلوم.
۲- در اشتباه.

(مُ تَ بَ) [ ع. ] (اِمف.) به اشتباه افتاده.

(~. شُ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) در شک افتادن، به اشتباه افتادن.

(~. کَ دَ) (مص م.) در شک و شبهه انداختن.

(مُ تَ رَ) [ ع. ] (اِمف.) دارای شریک، شریک دار.