پارک

[ انگ. ] ( اِ.) توقف اتومبیل‌ها و دیگر وسایل نقلیه.

    پارک

    [ فر. ] ( اِ.)
    ۱- باغ وسیع پر درخت برای گردش و شکار.
    ۲- محفظه‌ای توری برای نگه داری بچه‌های کوچک، مانک. (فره).

      پارک سوار

      (سَ) (اِمر.) پارکینگی در کنار پایانه اتوبوس‌های شهری و دیگر وسایل نقلیه عمومی درون شهری برای توقف خودروهای شخصی و انتقال سرنشینان آن به مرکز شهر.

        پارکت

        (کِ) [ فر. ] (اِ.) کف پوش چوبی، چوب فرش (فره).

          پارکومتر

          (کُ مِ) [ فر. ] (اِمر.) دستگاهی است که در محل‌های مجاز پارک اتومبیل نصب می‌شود که با پرداخت مقدار معینی پول می‌شود برای مدتی معین ماشین را پارک کرد، ایست سنج، توقف سنج (فره).

            پارکینسون

            (سُ) [ از انگ. ] (اِ.) نوعی بیماری عصبی میان سالان و سالخوردگان که با کندی حرکات و رعشه و سفتی عضلات همراه است، لقوه.

              پارکینگ

              [ انگ. ] (اِ.) محل توقف وسایل نقلیه موتوری، توقفگاه.

                پارگک

                (رَ گَ) (اِمصغ.)
                ۱- پاره خرد، سخت اندک.
                ۲- کمی.

                  پیمایش به بالا