(تَ یِ) [ ع. تکیه ]
۱- (مص ل.) پشت دادن به چیزی.
۲- (اِ.) جایی وسیع برای انجام مراسم عزا و روضه خوانی.

(تَ) (اِ.) نک تک.

(تَ گَ) (اِ.) قطره‌های یخ بسته باران که از آسمان فرو ریزد.

(تِ گَ) (اِ.) پینه، تکه پارچه‌ای که با آن بخش پاره شده جامه را دوزند.

(تَ) (اِ.) پسر امرد مزلف و مضخم، تگل.

(تَ لّ) [ ع. ] (اِ.) پشته، تپه بلند. ج. تلال.