(مُ تَ ع) [ ع. ] (اِفا.) ۱- آن که خود را شاعر پندارد. ۲- شاعرنما؛ ج. متشاعرین.
«مُ تَ غ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که از کاری روی برتابد و خود را به کار دیگر مشغول سازد.
(مُ تَ فِ) [ ع. ] (اِفا.) جفت پذیرنده.
(مُ تَ کِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- موافقت کننده. ۲- چیزی که مانند و موافق چیزی دیگر باشد.
(مُ تَ شَ بِّ) [ ع. ] (اِفا.) آویخته، چنگ زننده.
(مُ تَ شَ بِّ) [ ع. ] (اِفا.) شبیه به چیزی، ماننده به چیزی.
(مُ تَ شَ تِّ) [ ع. ] (اِفا.) پراکنده.
(مُ تَ شَ خِّ) [ ع. ] (اِفا.) ممتاز، دارای تشخص.
(مُ تَ شَّ رِ) [ ع. ] (اِفا.) رمنده.
(مُ تَّ س) [ ع. ] (اِفا.) دارای نظم و ترتیب.
