فایح
(یِ) [ ع. فائح ] (اِفا.) بوی خوش دهنده.
(ق ِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- نایابنده، کسی که چیزی یا کسی را نداشته باشد.
۲- زنی که شوهر یا فرزند خود را از دست داده باشد.
(س) [ ع. ] (اِفا.)
۱- گناهکار، بدکار.
۲- در فارسی به معنی مردی که با زن شوهردار رابطه نامشروع دارد.