اسم مصدر

(فَ رَ) [ ع. ] (اِمص.) گشایش، گشایش در کار و مشکل.

(فَ هَ) [ ع. فراهه ] (اِمص.) شادمانی، انبساط، نشاط.

(فَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) فارغ شدن، دست از کار کشیدن.
۲- در فارسی به معنی آسوده شدن.
۳- (اِمص.) آسایش، آسودگی.

(فَ غَ) [ ع. فراغه ]
۱- (مص ل.) بی – تاب شدن.
۲- (اِمص.) بی تابی، ناشکیبایی.
۳- در فارسی به معنی آسودگی، آسایش.

(فَ فِ کَ) (اِمص.)
۱- خوی و خصلت‌هایی خود را ناآگاهانه به دیگران نسبت دادن.
۲- تعارض‌ها و ستیزهای درونی خود را به دنیای خارج نسبت دادن.

(فِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) جدا شدن، دور شدن.
۲- (اِمص.) جدایی، دوری.

(فِ سَ) [ ع. فراسه ]
۱- (مص م.) ادراک و دریافتن باطن چیزی با دیدن ظاهر آن.
۲- (اِمص.) ادراک، دریافت.
۳- زیرکی، هوشیاری.

(فِ یا فَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) گریختن.
۲- (اِمص.) گریز.

(فَ خِ) (اِمص.) لرزه، رعشه.

(فَ مَ) [ ع. فخامه ]
۱- (مص ل.) ستبر گردیدن.
۲- بزرگوار گشتن، گرامی شدن.
۳- (اِمص.) بزرگواری.