اِ. ص

(عُ شّ) [ ع. ] (اِ. ص.) جِ عاشق.۱ – شیفتگان.
۲- یکی از دوازده مقام موسیقی ایرانی.

(عَ) [ ع. ] (اِ. ص.) دشمن، خصم. ج. اعداء.

(ص) [ ع. ] (اِ. ص.)
۱- مرد بزرگ.
۲- دلاور. ج. صنادید.

(صُ لَ) [ ع. ] (اِ. ص.) جِ صلیح ؛ نیکو – کاران.

(صُ) [ ع. ] (اِ. ص.)
۱- درویش.
۲- دزد.

(~. جَ) [ ازع. ] (اِ. ص.)
۱- در دوره مغول مأمور تشخیص مالیات و جمع – آوری آن.
۲- در دوره صفویه کسی که مسئول ضبط و تحویل نوعی ازاموال دیوانی بود.

(بِ) [ ع. صابی ء ] (اِ. ص.) کسی که از دین خود برگشته و به دین دیگری گرویده باشد.

(هَ) (اِ. ص.) لقب شاه ایران، شاه شاهان، پادشاه بزرگ، شاهنشه و شهنشه نیز گویند.

(لُ) [ فر. ] (اِ. ص.) کسی که از پشت صحنه نمایش جمله و عبارت‌های نمایشنامه را به هنرپیشگان یادآوری کند.

(~. پَ) (اِ. ص.)
۱- تیری که سه پر مرغ داشته باشد.
۲- مجازاً: تیزرو.