اِ. ص

(پُ) (اِ. ص.) دباغ، پوست پیرا.

(پَ. اُ) (اِ. ص.)
۱- بدهی عقب افتاده.
۲- اندوخته، ذخیره.

(پَ) (اِ. ص.) پیروز، فاتح.

(~.) (اِ. ص.) دربان، حاجب، کسی که در قدیم در دربار پادشاهان مسئول بار دادن بود.

(~. ش ِ) (اِ. ص.)
۱- نوازنده، موسیقی دان.
۲- عارف.

(اِ. ص.) اسبی که مخصوص بار و بنه بردن است، نه برای سواری.

(~.) [ فر. ] (اِ. ص.) آسیب – شناس.

(بَ) (اِ. ص.) هوو، دو زن که یک شوهر داشته باشند.

(بَ فَ) (اِ. ص.)۱ – خشن.
۲- راه باریک و دشوار.

(بَ) [ ع. ] (اِ. ص.)
۱- نو، تازه.
۲- دانشی که به بیان زیبایی‌های صنایع شعری می‌پردازد.
۳- عجیب، نادر.