صفت مرکب

(~. مِ) (ص مر.)
۱- خودسر.
۲- شهربان، مرزبان.

(خُ. مُ) [ ع – فا. ] (ص مر.) ناحیه یا کشوری که در برخی امور داخلی دارای استقلال می‌باشد و در برخی امور دیگر تابع دولت مرکزی.

(~. رَ) (ص مر.) آن که به فکر خود کار کند و به رأی دیگران اعتنا نکند.

(~. مَ) (ص مر.) درخواست – کننده، متقاضی.

(ص مر.) زیبا، نیکوروی. ج. خوبرویان.

(~.) [ فا – تر. ] (ص مر.) غلامان و نوکران یک شخص.

(خِ گُ) (ص مر.) کسی که در همه چیز عاجز باشد و کاری از او برنیاید.

(~.)(ص مر.)کسی که همه موی‌های سرش سفیده شده باشد.

(~. خَ) (ص مر.) کسی که مردم به او بخندند و مسخره اش کنند.

(ی) (~.) (ص مر.) کسی که دارای چهره بشاش است.