صفت نسبی

دشتی

(دَ)
۱- (ص نسب.) منسوب به دشت ؛ صحرایی.
۲- نام یکی از آوازهای ایرانی.

    دستی

    (دَ) [ معر. ] (ص نسب.) = دستیج:
    ۱- منسوب به دست، مربوط به دست.
    ۲- ظرفی که با دست می‌توان برداشت و استفاده کرد.
    ۳- دستینه، دست برنجن. دستی و پشت دستی: در جایی که مخاطب را در صفتی و منقبتی ممتاز یابند گویند و مراد آن است که پیش تو پشت دست بر زمین گذاشتیم (بدین وسیله غایت عجز خود را نمایند).

      دری

      (دَ)
      ۱- (ص نسب.) درباری، منسوب به دربار.
      ۲- زبانی دنباله دری قدیم که در عهد ساسانیان به موازات «پهلوی» رایج بود و پس از اسلام زبان رسمی و متداول ایران گردید.

        Scroll to Top