صفت نسبی

(حَ قّ) [ ع. ] (ص نسب.) منسوب به حق ؛ راست و درست، از روی حق.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.) درباری، منسوب به دربار.

(حَ ضَ) [ ع. ] (ص نسب.) شهرنشین.

(حَ شَ) [ ع. ] (ص نسب.) شهوتران.

(حِ) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- زندانی، محصور.
۲- منسوب به شهر حصار در ماورالنهر که زیبارویانش معروف بودند.

(حِ یِّ) [ ع. ] (ص نسب.) آن چه با حس ظاهری درک شود؛ مقابل عقلی.

(حَ) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- قطعی، یقینی.
۲- بایسته، ضروری.

(ص نسب.)
۱- اهل چین.
۲- هر چیز ساخته شده در چین.
۳- ظروف آبگینه که در قدیم از چین می‌آوردند.

(~.) (ص نسب.) اسبی ورزیده که مناسب چوگان بازی باشد.

(دَ) (ص نسب.) چوبدست.