مصدر

(قَ طْ) [ ع. ] (مص م.)
۱- چیدن، کندن.
۲- خراشیدن.

(~. دَ دَ) [ ع – فا. ] (مص م.)
۱- پاره کردن جامه کسی از پشت.
۲- کنایه از بی آبرو کردن (اشاره به داستان یوسف و زلیخا).
۳- جماع کردن از پشت.

(~. کَ دَ) [ ع – فا. ] (مص م.)
۱- بریدن.
۲- مسافت طی کردن.

(~.) [ ع. ]
۱- (اِ.) باران، آن چه بچکد، واحد: قطره.
۲- (مص ل.) چکیدن.
۳- (مص م.) چکاندن. ج. قطار.

(قَ) [ ع. ] (مص م.) بریدن، جدا کردن.

(قَ عِ طَ) [ ع. قطع الطریق ] (مص ل.) دزدی، راهزنی.

(قَ ضْ) [ ع. ] (مص م.)
۱- بریدن، قطع کردن.
۲- به تازیانه زدن.

(قَ. زَ دَ) [ ع – فا. ] (مص م.) بریدن سر قلم‌های خوشنویسی.

(~. بَ تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) عرض حال دادن، دادخواهی نمودن.

(~. کَ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) شرح حال گفتن.