مصدر

رکود

(رُ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) ساکن شدن، ایستادن.
۲- برجای بودن.
۳- کساد.

    رکوع

    (رُ) [ ع. ]
    ۱- (مص ل.) خم شدن.
    ۲- پشت خم کردن در نماز به نحوی که پشت وی افقی و محاذی زمین و کف دست روی سر زانو قرار گیرد.
    ۳- فروتنی کردن.

      رکون

      (رُ) [ ع. ] (مص ل.)
      ۱- آسودن، آرام یافتن.
      ۲- به سوی کسی یا چیزی متمایل شدن.

        رفع

        (رَ) [ ع. ] (مص م.)
        ۱- بالا بردن، برکشیدن.
        ۲- ترقی دادن.
        ۳- برطرف کردن.

          پیمایش به بالا