مصدر

(تَ) [ ع. ] (مص م.) آزمند ساختن، برانگیختن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) برانگیختن، به شوق آوردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- گردانیدن.
۲- تغییر دادن اصل کلام.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) سوزانیدن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) جنبانیدن، به حرکت درآوردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) اندوهگین کردن کسی را.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- مانده کردن.
۲- دریغ خورانیدن دیگری را.
۳- حقیر داشتن.
۴- آزردن.

(تَ مِ) [ ع. ] (مص ل.) تکبیری که بعد از نیت نماز گویند که با گفتن آن هر کلامی را که غیر از نماز باشد، بر خود حرام کرده باشند.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- آفرین گفتن.
۲- نیکو کردن، به نیکی نسبت دادن.

(تَ حَ زُّ) [ ع. ] (مص ل.) گروه گروه شدن، دسته دسته شدن.