مصدر

(تَ جَ وُّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- آسان گرفتن، آسان فراگرفتن.
۳- عفو کردن (گناه را).
۴- سخنی به مجاز گفتن.
۵- سبک گزاردن (نماز را)؛ ج. تجوزات.

(تَ جَ وُّ) [ ع. ] (مص ل.) گرسنگی کشیدن، به خود گرسنگی دادن.

(تَ دُ) [ ع. ] (مص ل.) هم سخن شدن، با هم سخن گفتن. ج. تحادثات.

(تَ رُ) [ ع. ] (مص ل.) با هم جنگیدن.

(تَ) [ ع. ] (مص ل.) پرهیز کردن، خودداری کردن.

(تَ کُ) [ ع. ] (مص ل.) با هم به پیش قاضی رفتن.

(تَ مُ) [ ع. ] (مص ل.) خود را به نادانی زدن.

(تَ مُ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- رنج کار سختی را پذیرفتن.
۲- بیش از توان کسی از او کار کشیدن.
۳- مشقت، رنج.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) نادان شمردن.

(تَ) [ ع. ] (مص ل.) پرهیز کردن، خود را نگاه داشتن.