مصدر

(هَ دَ) [ په. ] (مص م.) گذاشتن، فرو – گذاشتن، ترک کردن، واگذاشتن.

(هَ ش) [ ع. هشاشه ] (مص ل.) شاد شدن، شادمانی.

(هِ تَ) [ په. ] (مص م.) نهادن، گذاشتن، رها کردن.

(هَ) [ ع. ] (مص م.) شکست دادن و پراکنده کردن دشمن.

(~. تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) شکست خوردن، پراکنده شدن.

(هَ تَ) (مص ل.)
۱- وجود داشتن، موجود بودن.
۲- وقوع داشتن، حاصل بودن.

(~. شُ دَ) (مص ل.)
۱- فاسد شدن.
۲- خراب شدن و از کار افتادن پره قفل و کلید و مانند آن.

(هَ دَ) (مص ل.) وحشت کردن، ترسیدن.

(هَ دَ) [ ع. ] (مص ل.) باطل شدن، ضایع شدن.

(هَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- شکستن دندان کسی را از بن.
۲- افکندن دندان.
۳- افکندن دندان پیشین کسی را.
۴- در علم عروض اجتماع حذف و قصر است در «مفاعلین» یعنی یک سبب آن را بیندازند و دیگر سبب را قصر کنند «مفاع» بماند به سکون عین، «فعول» به جای آن بنهند به سکون لام و «فعول» چون از «مفاعیلن» منشعب باشد آن را هتم خوانند یعنی دندان پیشین شکسته و چون بدین زحاف، هر دو سبب این جزو بخلل شود، آن را به دندان پیشین شکستن تعریف کرده‌اند.