(فَ یا فُ)(ص.)۱ – ابله، نادان. ۲- حرام – زاده.
(فَ طِ) [ ع. ] (ص.) ۱- زیرک، باهوش. ۲- دانا.
(فَ ظّ) [ ع. ] (ص.) درشت خو و بدزبان.
(فَ) [ ع. ] (ص.) کاری که در شناعت و بدی از حد درگذشته.
(فَ عّ) [ ع. ] (ص.) پُرکار، کوشا.
(~. خا) [ ع – فا. ] (ص.) کسی که مدح خلفای راشدین را میخواند.
(فُ ضَ) [ ع. فضلاء ] (ص.) جِ فاضل.
(فَ ش) [ ع. ] (ص.) کاهل، ترسو.
(فَ) [ ع. ] (ص.) زبان آور، خوش سخن.
(فَ) [ ع. ] (ص.) فراخ، جای فراخ و وسیع.
