صفت

(~.) (ص.) دلیر، پهلوان.

(گُ گُ) (ص.) کسی که زبانش هنگام حرف زدن می‌گیرد.

(گَ دِ) (ص.) گندیده، عفن.

(گُ دَ یا دِ) (ص.) درشت، خشن.

(گُ دَ یا دِ) (اِ.)
۱- گلوله‌ای که از خمیر به جهت یک عدد نان درست کنند؛ چانه خمیر.
۲- (ص.) مدور، گرد.
۳- کوفته بزرگی که از گوشت سازند و در شله پلو و آتش اندازند.
۴- گرهی که از بدن برآید و درد نکند؛ ثؤلول، آژخ.
۵- تخته کفشگران.

(گَ دِ) (ص.) دارای بود یا مزه بد (بر اثر تخمیر شدن)، دارای گندیدگی.

(گَ) (ص.) خمیده، کج، کوژ (مادرزاد و غیره).

(گُ) [ په. ] (ص.) لال، بی زبان.