صفت

(یِ) [ ع. عائل ] (ص.) نیازمند، تهی – دست.

(عَ بّ) [ ع. ] (ص.) بسیار عبادت کننده.

[ ع. ] (ص.)
۱- بلند، رفیع.
۲- شریف، بزرگوار.

(مِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) آباد کننده.
۲- اقامت کننده در جای آباد.
۳- (ص.) معمور، آبادان.

(مِ رَ یا رِ) [ ع. عامره ]
۱- (اِفا.) مؤنث عامر.
۲- (ص.) معمور، آباد.
۳- پر، انباشته.

[ ع. عان ] (ص.) اسیر، بندی.

(یِ) [ ع. عانیه ] (ص.)
۱- مؤنث عانی ؛ زن بندی و گرفتار.
۲- زن (بدان جهت که چون شوی بر او ظلم کند کسی به فریادش نرسد)؛ ج. عوانی.

(طِ) [ ع. ] (ص.)
۱- بیکار، مهمل.
۲- بی معنی، بیهوده.
۳- بی پیرایه.

(ق) [ ع. ] (ص.) خردمند.

(ش)
۱- (اِفا.) ده یک گیرنده.
۲- (ص.) دهم، دهمین.