صفت

(طَ) [ ع. ] (ص.)
۱- دراز، بلند.
۲- یکی از بحور شعر عرب که وزن آن چهار بار «فعولن مفاعیلن» است.

(طَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) طهارت کردن.
۲- (ص.) آن چه که با آن طهارت کنند.

(طَ) [ ع. ] (ص.)
۱- اخته، خایه کشیده.
۲- خواجه سرا.

(طَ) [ ع. ] (ص.) جِ طاغیه ؛ گستاخان، سرکشان.

(طَ وّ) [ ع. ] (ص.)
۱- بسیار طوف کننده.
۲- خادمی که به مهربانی و عنایت خدمت کند.
۳- در فارسی: دوره گرد.
۴- عسس.
۵- دزد، راهزن.

(طَ وّ) [ ع. ] (ص.) بسیار دراز.

(با) [ ع. ] (ص.) مؤنث اطیب. پاکیزه، پاکیزه تر.

(طَ نّ) [ ع. ] (ص.)
۱- شوخ، کرشمه.
۲- به ناز خرامنده.
۳- مسخره کننده.

(طَ نّ) [ ع. ] (ص.) بلندآوازه.

(طِ لْ) [ ع. ] (ص.)
۱- حلال، روا.
۲- خالص.
۳- چیزی که کس دیگری در آن شریک نباشد.