صفت

(ذَ) [ ع. ] (ص.) زبان آور، فصیح.

(ذَ) [ ع. ] (ص.) خوار، زبون. ج. اَذِلاّ ء یا اَذِلّه. ؛ ~ مرده دشنامی است کسان را.

(ذَ) [ ع. ] (ص.) زشت، نکوهیده.

(ذَ مِ) [ ع. ذمیمه ] (ص.) مؤنثِ ذَمیم.

(ذِ لِ) [ ع. ] (ص.) چیره زبان، تیززبان.

(ذَ) [ ع. ] (ص.)
۱- زیرک، هوشیار.
۲- تند – بوی.

(ذَ یِّ) [ ع. ذکیه ] (ص.) مؤنث ذکی.

(ذَ) [ ع. ] (ص.)
۱- تیزرو، سبک سیر.
۲- فراخ گام.
۳- فاش.
۴- فراوان، بسیار.

(ذِ بْ) [ ع. ] (مص م.)
۱- بریدنِ سرِ گاو و گوسفند و مانند آن، بِسمل کردن.
۲- خفه کردن، خبه کردن.
۳- پاره کردن.
۴- (ص.) ذبح شده، سر بریده.

(ذَ) [ ع. ] (ص.)
۱- پژمرده.
۲- کاهیده، لاغر شده.