صفت

(فُ یا فِ) (ص.) آن که لب زیرینش فروافتاده باشد.

(~. کُ رُ) [ فر. ] (ص.) ویژگی ماده‌ای که رنگ آن در برابر نور تغییر می‌کند و با تابش بیشتر نور تیره تر می‌گردد.

(فِ) [ فر. ] (ص.) کسی که علاقه شدید به یکی از اعضا یا البسه معشوق خود دارد.

(فَ) [ ع. ]
۱- (ص.) کوفته و ریزه ریزه کرده.
۲- نان خشک نرم ساییده.

(فَ) [ ع. ]
۱- (ص.) تافته، مفتول.
۲- ریسمان باریک از پوست خرمابن.
۳- آن چه از چرک بدن که با انگشتان تابند.

(فَ تّ) [ ع. ] (ص.)
۱- گشاینده، نصرت – دهنده.
۲- حاکم، داور. (از اسماء الهی).

(فُ یا فِ دِ) (ص.) نک افتاده.

(فُ تّ) [ ع. ] (ص.) جِ فاتک ؛ دلیران.