صفت

فتال

(فَ تّ) [ ع. ] (ص.)
۱- بسیار تاب – دهنده.
۲- کسی که نخ و ریسمان و مانند آن‌ها را تاب داده و فتیله کند.

(فَ تّ) [ ع. ] (ص.)
۱- بسیار فتنه جو.
۲- بسیار زیبا و دل ربا.

(فَ یا فِ دِ) (ص مف.) نک فتالیده.

(فَ یا فِ رَ دِ) (ص فا.)
۱- شکافنده، درنده.
۲- جدا کننده.
۳- پاشنده، پراکنده کننده.

(فَ تّ نِ) [ ع. فتانه ] (ص.) مؤنث فتان.

(فَ یا فِ دِ) (ص مف.)
۱- برکنده شده.
۲- ریخته شده، افشانده.
۳- دریده، شکافته.
۴- جدا شده.
۵- از هم پاشیده، پراکنده شده.

(فَ یا فِ لَ دِ یا دَ) (ص فا.)
۱- پریشان کننده، از هم پاشنده.
۲- شکافنده.

(ص.) شرمنده و رسوا.

(یِ) [ ع. فائت ] (ص.) از میان رفته، نیست شده.

(یِ) [ ع. فائز ]
۱- (اِفا.) رهایی یابنده، رستگار شونده.
۲- (ص.) رستگار، پیروز.