صفت

(خُ دِ یا دَ) (ص.) پسندیده.

(خا) [ په. ]
۱- (اِ.) حالتی توأم با آسایش و آرامش که بر اثر از کار بازماندن حواس ظاهر در انسان و حیوان پدید آید.
۲- (ص.) غافل، بی خبر.
۳- جهتی که پرز، مو یا پشم در آن به آسانی روی هم افتد. ؛ ~ خرگوشی کنایه از: غفلت و بی خبری. ؛ ~ هفت پادشاه را دیدن کنایه از: به خواب عمیق فرو رفتن.

(خُ نَ)(ص.)
۱- سرد مطبوع.
۲- خوب، خوش.

(خَ) (ص.) خاموش.

(خَ) [ ع. ] (ص.)
۱- باریک، نزار.
۲- باریک میان.

(خُ ثا) [ ع. ] (ص.)
۱- کسی است که نه مرد باشد نه زن.
۲- بی فایده، بیهوده.

(خَ مُ) (ص.) خاموش.

(خَ) [ ع. ] (ص.)
۱- آمیخته.
۲- آمیزشکار.
۳- انباز.

(خَ) [ ع. ] (ص.)
۱- خلع شده.
۲- پریشان.
۳- نابه فرمان.
۴- خودکام.

(خَ) [ ع. ] (ص.)
۱- خوش خلق، خوش – خوی.
۲- سزاوار، شایسته.