صفت

(غَ لْ تَ)
۱- (اِ.) سنگی به شکل استوانه که آن را روی بام‌های کاهگلی می‌غلتاندند تا کاهگل سفت شود.
۲- (ص.) مردی که آلت دست زنش باشد.

(غَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) غفران، مغفرت.
۲- (ص.) بسیار، فراوان.

(غَ یا غُ) (ص.) کوتاه و چاق.

(غَ لّ) [ ع. ] (ص.) بسیار چیره دست.

(غُ) [ ع. غلاه ] (ص.) جِ غالی.
۱- از حد درگذشتگان.
۲- کسانی که در عقاید مذهبی غلو کنند و از حد درگذرند: «علی اللهیه از غلاتند.»

(غِ) [ ع. ] (ص.) جِ غلیظ.

(غَ) [ ع. ] (ص.) خشمگین.

(غ طْ) [ ع. ] (ص.)
۱- مهتر.
۲- جوانمرد.