صفت

(غُ رَ) [ ع. غرباء ] (ص.) جِ غریب.

(غَ چَ) (ص.) نادان، ابله.

(غَ چِ) (ص.)
۱- بی غیرت، دیوث.
۲- ابله.
۳- ناتوان در مردی.

(غَ چِ) (ص.) نک غرچه.

(غَ رّ) [ ع. ] (ص.) مکار، بسیار فریبنده.

(~.) (ص.)
۱- ترکیده و شکسته.
۲- فرو رفته بر اثر ضربه.

(غُ رّ) [ ع. ] (ص.)
۱- نیکو.
۲- بزرگوار.
۳- اسب پیشانی سفید.

(غَ) (ص.)
۱- قحبه، زن فاحشه.
۲- مخنث.

(غَ رّ) [ ع. غراء ] (ص.) مؤنث اغر.
۱- سفید و روشن و درخشان از هر چیزی.
۲- فصیح، بلیغ.