صفت

(عَ) [ ع. عشواء ] (ص.) مؤنث اعشی.
۱- شب کور.
۲- ماده شتری که جلوی خود را نبیند.

(عَ) [ ع. ] (ص.)
۱- گرامی، محبوب.
۲- ارجمند، بزرگوار.
۳- کمیاب، نادر.

(عُ) [ ع. ] (ص.) لخت، برهنه.

(عَ) [ ع. ] (ص.) پهن، پهناور.

(عَ ض) [ ع. عریضه ] (اِ.)
۱- (ص.) مؤنث عریض.
۲- عرض حال، نامه یا در – خواستی که کسی به شخص بالاتراز خود می‌نویسد.

(عَ) [ ع. ] (ص.)
۱- شناسنده، عارف.
۲- کارگزار قوم. ج. عرفاء.

(عَ زَ) [ ع. ] (ص.) مرد یا زن تنها و مجرّد. ج. عزاب.

(عَ) [ ع. ]
۱- (اِ.) زنِ تازه شوهر کرده. ج. عرائس.
۲- در فارسی: زنِ پسر.
۳- (ص.) بهترین، زیباترین. ؛~ هزار داماد کنایه از: دنیا و بی وفایی آن.

(عَ) [ ع. ] (ص.) غیبگو، جادوگر، ساحر.