صفت

(~. رُ) (ص فا. اِ.)
۱- کسی که در شب راه برود یا سفر کند.
۲- اسبی که در شب خوب بدود.
۳- شب زنده دار، پارسا.۴ – عسس، داروغه.
۵- راه زن، دزد.
۶- عیار.

(شَ) (ص مر.) شب رنگ، سیه فام، نام اسب خسرو پرویز.

(~. گَ) (ص فا.)
۱- شبرو.
۲- ماه.
۳- عسس، پاسبان.
۴- راه زن، دزد.

(شَ. نَ) (ص فا.)
۱- آن چه به شب جلوه کند و بدرخشد.
۲- برطرف کننده تاریکی.

(شَ نِ یا نَ) (ص مر.) مربوط یا متعلق به شب، در طول یک شب.

(~. پَ یا پِ) (ص فا.)
۱- شب بیدار.
۲- عاشق مهجور و بی قرار.

(~.) (ص فا.)
۱- آن چه که در شب بدرخشد.
۲- شب چراغ.
۳- ماه، قمر.
۴- کرم شب تاب.

(شَ خا) (ص فا.)
۱- آن که در شب جایی بخوابد.
۲- مجازاً: روسپی که شب نزد کسی خوابد (مق. تک خواب).
۳- مردی که شبی با روسپی بیتوته کند.