صفت

(نَ قّ) [ ع. ] (ص.)
۱- صورتگر، چهره – پرداز.
۲- کسی که در و دیوار و جز آن را رنگ می‌کند، رنگ کار.

(نَ قّ) [ ع. ] (ص.) افسانه گو، قصه خوان.

(نَ فَ) [ فا – ع. ] (ص.) بی شعور، بی خرد.

(نَ) [ ع. ] (ص.) رمنده، دور شونده، نفرت کننده.

(نَ) [ ع. ] (ص.)
۱- گرانمایه، قیمتی.
۲- نیکو، مرغوب.

(نَ قّ) [ ع. ] (ص.)
۱- کسی که پول‌های سره را از ناسره جدا می‌کرد.
۲- کسی که نقاط ضعف یا قوت یک اثر ادبی یا هنری را مطرح می‌کند.

(نَ قّ) [ ع. ] (ص.)
۱- آن که بسیار کنجکاو است.
۲- کسی که بر سنگ و چوب کنده کاری و نقاشی کند.
۳- آنکه دف یا دهل نوازد.