صفت

[ په. ] (ص.) خالص، پاک و بی غش.

(ص.) نامناسب، ناجور.

(لِ) [ فا – ع. ] (ص.)
۱- آن که به سن بلوغ نرسیده.
۲- آن که قوه تشخیص و تمیز ندارد، ساده لوح.

(بِ) (ص.)
۱- بدکردار، بدکار.
۲- بی حاصل، بی فایده.

(بِ نَ) (ص.)
۱- آن چه که ضایع شده و ب ه کار نیاید، تباه.
۲- بی نوا، تهیدست.

(بَ رَ یا ر) (ص.) ناسره، زر ناپاک، زر قلب.

(بِ هَ) (ص.)
۱- بی نظم و ترتیب.
۲- ناموزون، ناهماهنگ.

(ص.) از بین رفته، نیست شده.

(ص.) کور. مق بینا.

(ص.)۱ – چرکین.
۲- آلوده.
۳- حرام.
۴- بدکاره، بدکردار.
۵- نجس.
۶- کافر.
۷- غدار.
۸- کسی که در حال جنایت است.
۹- زشت، بد.
۱۰ – غیرخالص، مغشوش.