صفت

(مُ کِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) بر رو درافتاده، سرنگون شده.
۲- (ص.) سرنگون، واژگون.
۳- آن که سر خود را به زیر اندازد و به زمین نگاه کند.

(مَ کّ) [ ع. ] (ص.) پر مکر، پرحیله.

(مَ کّ) [ ع. ] (ص.)
۱- باج گیر.
۲- کسی که حقوق گمرکی گیرد.

(مِ) [ ع. ] (ص.) نیکو سخن، خوش بیان.

(مُ قِ لّ) [ ع. ] (ص.) درویش، تنگدست.

(مُ مِ) [ ع. ] (ص.) مهتابی، شب مهتابی.

(مُ قَ طَّ) [ ع. ]
۱- (اِمف.) قطره قطره، چکانیده.
۲- (ص.) تقطیر شده.

(مُ حَ) [ ع. ] (ص.)
۱- ضعیف، سست.
۲- اعرابیی که در دشت نشو و نما کند.
۳- آن که به هنگام قحطی ترک دیار خود کند.