اسم

(~.) (اِ.) آلتی است که برزیگران برای باد دادن غله کوفته شده به کار برند تا غله از کاه جدا گردد؛ چارشاخ.

(شَ یا ش)۱ – (حامص.) عمل شنیدن.
۲- (اِ.) یکی از حواس ظاهره و آن شنیدن اصوات است.

(شُ)
۱- (اِمص.) عمل شنیدن.
۲- (اِ.) دستگاه رسانه‌ای مخفی برای جاسوسی و کنترل مخالفان.

(ش س) (اِ.) اِشنوسه، عطسه.

(شَ) (اِ.)
۱- سرین، کفل.
۲- دماغه کوه.

(شَ دَ) (اِ.) طبل، نقاره بزرگ.

(ش س) (اِ.) جزیی از فعل است که در هر صیغه تغییر می‌کند و مفهوم شخص و عدد را به فعل می‌افزاید.