اسم

شنه

(شَ نَ یا نِ) (اِ.) لعنت، نفرین.

    شنه

    (~.) (اِ.)
    ۱- آواز و صدای چیزی (مانند صریر قلم و آواز نفیر و نای و سورنای).
    ۲- آواز جانوران (اهلی و وحشی).

      شنه

      (~.) (اِ.) آلتی است که برزیگران برای باد دادن غله کوفته شده به کار برند تا غله از کاه جدا گردد؛ چارشاخ.

        شنوایی

        (شَ یا ش)۱ – (حامص.) عمل شنیدن.
        ۲- (اِ.) یکی از حواس ظاهره و آن شنیدن اصوات است.

          شنبلیله

          (شَ بَ لَ یا لِ) (اِ.) گیاهی است علفی و یکساله از تیره سبزی آساها. برگ‌هایش متناوب و مرکب از سه برگچه‌است. گل‌هایش منفرد و به رنگ زرد روشن یا بنفش و یا مایل به رنگ سفید است. میوه این گیاه به نام خمیده و به طول ۳ تا ۱۰ سانتیمتر است. بویش قوی و طعمش تلخ و معطر است.

            شنبه

            (شَ بَ یا بِ) (اِ.) روز اول هفته مسلمانان و یهودیان.

              شنج

              (شَ) (اِ.)
              ۱- سرین، کفل.
              ۲- دماغه کوه.

                پیمایش به بالا