(سُ قُ) [ تر. ] (اِ.) = سنقور:
۱- یکی از گونههای باز مناطق سردسیر. پرندهای است بسیار زیبا و خوش خط و خال که لانه اش را در شکاف سنگها و صخرههای مرتفع و غیرقابل عبور تهیه میکند. جزو بازهای سیاه چشم و از انواع دیگر بازها درشت تر و قوی تر است. شنقار.
۲- در موسیقی خط اتحادی است که ضرب ضعیف یا قسمت ضعیف ضرب را به ضرب قوی یا قسمت قوی ضرب دیگر مربوط و متحد میسازد. ؛نت ~ شده نتی که قوت خود را از دست داده.
(س) (اِ.)
۱- ابزار آهنی ضخیم که آهنگران آهن را روی آن گذاشته و با پُتک میکوبند.
۲- تکه آهن زیر کوبه در.
(سَ دَ) [ معر – یو. ] (اِ.)
۱- سرو کوهی.
۲- صمغی که از گونهای سرو کوهی استخراج میشود و در طب قدیم مورد استعمال بوده ضمناً از آن در ساختن دانه تسبیح یا گردن بند استفاده میکردهاند، از مخلوط سندروس و روغن بزرک روغنی به نام روغن کمان حاصل میکردهاند که از آن جهت چرب کردن کمانها استفاده میشد؛ حجر السندوس.
۳- تبریزی.
۴- نارون.
