اسم

(سَ جَ یا جِ) (اِ.) سنگی برای وزن کردن اشیاء.

(س) [ ع. ] (اِ.)
۱- بن دندان.
۲- اصل، بنیاد؛ ج. سنوخ، اسناخ.
۳- در فارسی به معنای نوع، جنس.

(س نْ تُ) [ انگ. ] (اِ.) سازمان پیمان مرکزی. اعضای این پیمان – ایران، انگلستان، پاکستان و ترکیه – بوده‌اند که در ۲۱ اوت ۱۹۵۹ جانشین پیمان بغداد شد. امریکا بر این پیمان نظارت داشت، در مانورهای آن شرکت می‌کرد و به اعضای آن کمک نظامی می‌داد. این پیمان در سال ۱۹۷۹ به پایان رسید.

(سَ) (اِ.) از سازهای ایرانی به شکل ذوزنقه که دارای سیم‌های بسیاری است و به وسیله دو مضراب چوبی نواخته می‌شود.

(سَ) (اِ.) وزن، کیل.

(س یا سَ) (اِ.) یکی از آلات موسیقی و آن دو صفحه مدور فلزی است که با دست به هم کوفته می‌شود.

(سَ) (اِ.) پستانداری است از راسته جوندگان کمی کوچک تر از گربه با دُمی دراز و پر مو.

(سَ یا سُ) [ تر. ] (اِ.)
۱- درفش، رایت.
۲- یکی از تقسیمات ایالت در دولت عثمانی.

(سَ نْ) [ تر. سنجق ] (اِ.) سیخکی فلزی مانند سوزن که در ته آن دگمه کوچکی تعبیه شده برای وصل دو شیئی مثل پارچه به هم.