اسم

سکن

(سَ کَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) جای گرفتن.
۲- آرمیدن.
۳- (اِ.) آن چه که به آن انس گیرند و آرامش پیدا کنند.

    سکن

    (سَ) [ ع. ] (اِ.) قوت، خورش ؛ ج. اَسکان.

      سکنات

      (سَ کِ) [ ع. ] (اِ.) سکون‌ها، استقامت‌ها. جِ سکنه.

        سکنج

        (سَ کَ یا س کُ) (اِ.)
        ۱- سرفه.
        ۲- خراش.
        ۳- گزندگی.

          سکندر

          (س کَ دَ) (اِ.) لغزیدن، به سر درآمدن.

            سکنگبین

            (س کَ گَ یا گُ) (اِمر.) = سکنجبین: شربتی که از سرکه و انگبین و شکر درست کنند.

              سکرات

              (سَ کَ) [ ع. ] (اِ.) بی هوشی ای که به هنگام مرگ دست دهد.

                سکرت

                (سَ رَ) [ ع. سکره ] (اِمص.) بی هوشی دم مرگ، بی هوشی در حال احتضار.

                  سکرتر

                  (س رِ تِ) [ فر. ] (اِ.) منشی، کارمندی که مستقیماً با رئیس کار می‌کند و در جریان تمام کارهای اداری او قرار دارد.

                    سکرجه

                    (سُ کَ رَّ جَ یا جِ) [ معر. سکرچه ] (اِ.)
                    ۱- ظرفی است کوچک که در آن نانخورش‌ها نهند و بر سر سفره گذارند.
                    ۲- واحد وزن.

                      پیمایش به بالا