اسم

سرخک

(سُ خَ) (اِ.) مرضی عفونی واگیر و همه گیر که مصونیت می‌دهد.

    سرخوانی

    (~ خا)
    ۱- (حامص.) خواندن آواز پیش از آواز دیگران.
    ۲- سرودگویی، تغنی.
    ۳- خواندن سرنوشت کسان.
    ۴- پیش – خوانی تا دیگران ذکر گویند.
    ۵- استهزاء، تمسخر.
    ۶- فاتحه خوانی بر سر قبور مردگان.
    ۷- (اِ.) ابتدای خوانندگی، پیش درآمد.

      سرپوش

      (~.) (اِ.)
      ۱- آن چه بر سر دیگ، کاسه و مانند آن گذارند تا محتوی آن محفوظ بماند.
      ۲- مقنعه زنان، سرانداز.

        سرپیچ

        (~.) (اِمر.)
        ۱- آن چه که بر سر چیزی می‌پیچند.
        ۲- دستار، عمامه.
        ۳- زینتی از زر و سیم و جواهر که در جلو عمامه و دستار قرار دهند.
        ۴- یکی از اجزای چراغ نفتی که فتیله در آن جا می‌گیرد و آن را به بدنه چراغ نصب کنند و لوله روی آن قرار گیرد.
        ۵- وسیله گود شیارداری از جنس عایق که لامپ درون آن می‌پیچد و به سیم برق وصل می‌شود.

          سرج

          (سَ) [ ع. ] (اِ.) زین، زین اسب.

            سرجه

            (سَ جَ یا جِ) (اِ.) کاسه مسین گردی که در ته آن سوراخی است و آن کاسه را در کاسه بزرگتری که پر از آب است قرار دهند و به عنوان ساعت آبی از آن استفاده می‌کنند.

              سرجوخه

              (~. خَ یا خِ) (اِمر.) نظامی ای که یک جوخه را اداره کند، و آن پایین ترین درجه نظامی است.

                پیمایش به بالا