اسم

سبل

(سُ بُ) [ ع. ] (اِ.) جِ. سبیل ؛ راه‌ها.

    سبل

    (سَ بَ) [ ع. ] (اِ.)
    ۱- بارانی که از ابر برآمده و تا زمین نرسیده باشد.
    ۲- بینی.
    ۳- دشنام.
    ۴- خوشه، سنبل.
    ۵- پرده چشم که از ورم عروق چشم که در سطح ملتحمه‌است واقع شود و بدان در پیش نظر غباری پدید آید.
    ۶- موی و رگه‌ای سرخ که در چشم پدید آید.

      سبلت

      (سَ لَ) [ ع. سبله ] (اِ.) موی پشت لب، سبیل.

        سبنج

        (س بَ) (اِ.) چوبی دراز که بر یک سر آن گاوآهن نصب کنند و سر دیگر آن را بر یوغ بندند و زمین را شیار کنند؛ چوب قلبه.

          سبو

          (سَ) (اِ.)
          ۱- کوزه سفالی.
          ۲- ظرف شراب.

            سبیکه

            (سَ کَ) [ ع. سبیکه ] (اِ.) قطعه طلا یا نقره‌ای که آن را گداخته و در قالب ریخته باشند.

              سبق

              (سَ بْ) [ ع. ]
              ۱- (مص ل.) سبقت گرفتن.
              ۲- (اِمص.) سبقت.

                سبق ورمایه

                (~. وَ یِ) [ ع – فا. ] (اِمر.) شرط، پیمانی بین دو نفر برای مسابقه در اسب دوانی و تیراندازی.

                  سبک شناسی

                  (سَ. ش) [ ع – فا. ] (اِمر.) جنبه‌ای از ادبیات که به بررسی و مطالعه در سبک شاعر و یا نویسنده‌ای معین یا آثار ادبی یک دوره تاریخی می‌پردازد.

                    سبع الثمانی

                    (سَ عُ لْ ثَ) [ ع. ] (اِ.) سوره فاتحه به دو دلیل:
                    ۱- هفت آیه دارد و در هر نماز دوبار خوانده می‌شود.
                    ۲- دوبار بر پیامبر (ص) نازل شده‌است.

                      پیمایش به بالا