رجاحت
(رَ حَ) [ ع. رجاحه ]
۱- (مص ل.) فزون آمدن، چربیدن.
۲- (اِمص.) فزونی، فضیلت، برتری.
(رِ لُ لْ غَ) [ ع. ] (اِمر.) هفت تن از مردان خدا که زندهاند ولی به چشم جهانیان دیده نمیشوند.
(رَ جَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- شعری که به هنگام جنگ هر یک از طرفین در ستایش قوم و افتخارات خویش میخوانند.
۲- یکی از بحرهای شعر که از تکرار سه یا چهار بار «مستفعلن» به دست میآید.