اسم

دیهیم

(دِ) [ یو. ] (اِ.)
۱- تاج، کلاهِ زرنشان.
۲- نوعی از گل آذین مانند آذین خوشه‌ای که گل‌های آن در یک سطح قرار دارد.

    دیو

    [ په. ] (اِ.)
    ۱- موجودی خیالی شبیه به انسان، اما بسیار تنومند و زشت دارای شاخ و دُم.
    ۲- ابلیس، شیطان.

      دیوار

      [ په. ] (اِ.)
      ۱- جداری از سنگ، چوب، آجر و غیره که اطراف خانه، زمین و باغ و غیره به جهت محصور کردن و حفاظت آن بنا می‌کنند.
      ۲- حایل میان دو چیز. ؛ ~ کسی کوتاه بودن کنایه از: زبون و ناتوان بودن. ؛ ~حاشا بلند بودن کنایه از: همه چیز را آسان انکار کردن.

        دیوان

        (اِ.)
        ۱- مجموعه اشعار یک شاعر (به صورت کتاب).
        ۲- وزارتخانه (در قدیم).
        ۳- دفتر محاسبه.
        ۴- دولت.
        ۵- اداره (قدیم).
        ۶- خزانه داری. ؛ ~ سیاه کردن کنایه از: گناه کردن.

          دیمومت

          (دِ یا دَ مَ) [ ع. دیمومه ]
          ۱- (مص ل.) همیشه بودن، خلود.
          ۲- (اِمص.) همیشگی، دوام.

            دیگ افزار

            (اَ) (اِمر.) = دیگ اوزار. دیگ ابزار: داروهای خوشبویی که در دیگ خوراک پزی ریزند مانند فلفل، زردچوبه، زیره، قرنفل، دارچین، هل و غیره ؛ توابل.

              دیگ جوش

              (اِمر.) نوعی آش کم بها که فقیران و معمولاً درویشان خانقاه خورند. ؛ ~ هم زدن کنایه از: وقت تلف کردن.

                دیگپایه

                (یَ یا یِ) (اِمر.)
                ۱- سه پایه آهنین که دیگ را روی آن می‌گذارند.
                ۲- نامِ ستاره‌ای است در صورت فلکی چنگ رومی، نسرواقع.

                  دیگچه

                  (چِ یا چَ) (اِمصغ.) دیگ کوچک. نوعی غذا که از شیر و برنج و گلاب و شکر به عنوان غذای نذری پزند و بین مستمندان تقسیم کنند.

                    پیمایش به بالا